هدف: امروزه وجود مشکل بازیابی فعل در افراد زبان پریش ناروان اثبات شده است. بنابراین هدف مطالعه حاضر، بررسی تاثیر برنامه درمانی ACTION روی بازیابی افعال لازم و متعدی یک فرد فارسی زبان مبتلا به زبان پریشی ناروان است. گزارش موردی: این مطالعه گزارش موردی، شامل 4 بخش است: 1) ارزیابی های قبل از درمان (آزمون زبان پریشی فارسی، آزمون نامیدن افعال و گفتار خودانگیخته) 2) خط پایه 3) چهار مرحله درمانی (نامیدن فعل، تکمیل جمله از طریق افعال لازم و متعدی، ساخت جمله برای همان افعال) 4) ارزیابی های بعد از درمان (تکرار ارزیابی های قبل از درمان). نتایج به دست آمده در این مطالعه از طریق آماره C، نمودار چشمی و درصد بهبودی گزارش شد. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که به جز درمان مرحله دوم، درمان های مرحله اول و سوم در سطح معناداری (0/05>p) روی بهبودی افعال لازم آموزش داده نشده تأثیر داشت. تنها درمان مرحله سوم باعث بهبود تکمیل جمله با افعال متعدی آموزش داده نشده گردید. علاوه بر این ساخت جمله با افعال آموزش داده نشده و تکمیل و ساخت جمله از طریق افعال لازم و متعدی آموزش داده شده نیز بهبود یافت. بیشترین میزان بهبودی به تکلیف ساخت جمله از طریق افعال متعدی آموزش داده نشده و آموزش داده شده و کمترین میزان به تکمیل جمله با افعال لازم آموزش داده نشده بود. این رویکرد درمانی برای درمان مشکل بازیابی فعل بیماران زبان پریش فارسی زبان مؤثر است و منجر به تعمیم درمان به افعال آموزش داده نشده می گردد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: آسیب بازیابی اسامی در میان انواع سندرم های زبان پریشی متداول است، اما برخی از مطالعات پیشین بین توانمندی بازیابی اسامی سندرم های مختلف زبان پریشی تفاوت قائل شده اند. مطالعه حاضر به بررسی و مقایسه توانمندی نامیدن 4 بیمار زبان پریش روان و ناروان در تکلیف نامیدن تصویر می پردازد.روش بررسی: در مطالعه حاضر توانمندی نامیدن 2 بیمار زبان پریش روان و 2 ناروان توسط آزمون تصویری نامیدن شفاهی بررسی گردید. این آزمون شامل تصویرخطی 109 اسم می باشد. ازبیماران خواسته شد تا هر تصویر را با یک کلمه نام ببرند. پاسخ های بیماران بر اساس سیستم نمره دهی آزمون نامیدن فیلادلفیا به انواع صحیح وخطای معنایی، صوری، آمیخته، ناکلمه، خطای نامرتبط و سایر موارد (حذف، حاشیه پردازی/توصیف و بینایی) طبقه بندی شدند. سپس، داده ها به صورت توصیفی بررسی شده و با آزمون من ویتنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: نمره افراد زبان پریش ناروان بیش از موارد روان بود. درصد خطای معنایی در گروه روان و موارد عدم پاسخ دهی در بیماران ناروان بیش از سایر نوع ها بود. علی رغم وجود تفاوت های فردی تمامی انواع خطاها در پاسخ های بیماران یافت می شد. اختلاف میانگین نمره وانواع خطاها بین بیماران روان وناروان معنادار نبود (p>0.05).نتیجه گیری: این سیستم نمره دهی می تواند تنوعی از خطاهای بازیابی واژه را توصیف نماید. افراد زبان پریش روان مشکل بیشتری در بازیابی اسامی نسبت به بیماران ناروان دارند. اگرچه میان دو گروه اختلافاتی وجود دارد، اما نوع خطا در نامیدن تصویر عامل دقیقی جهت تمایزگذاری بین سندرم های مختلف زبان پریشی نمی باشد و میان مکانیسم های زیربنایی آسیب دیده و رفتار نامیدن آن ها شباهت وجود دارد.

سابقه و هدف: آفازی (زبان پریشی) رایج ترین اختلال ارتباطی ناشی از سکته مغزی است، که می تواند بر عملکردهای زبانی شامل خواندن، نوشتن، درک شنیداری و بیان شفاهی اثرگذار باشد. آفازی براساس شدت روانی برونداد گفتاری، خطاهای گرامری، درک شنیداری، لحن گفتار و جایگاه آسیب به دو دسته روان (زبان پریشی ورنیکه، ترانس کورتیکال حسی، انتقالی و آنومی) و ناروان (زبان پریشی بروکا، گلوبال، ترانس کورتیکال حرکتی و ترانس کورتیکال آمیخته) تقسیم می شود. درنتیجه انواع آفازی بستگی به ناحیه آسیب مغزی دارد. در این مطالعه ارتباط آفازی روان و ناروان با ناحیه آسیب مغزی در بیماران دچار سکته مغزی بستری شده در بیمارستان های تابعه دانشگاه علوم پزشکی بابل در سال 1397 بررسی شد. مواد و روش ها: در مطالعه مقطعی حاضر، تشخیص و نوع زبان پریشی با اجرای آزمون زبان پریشی نسخه فارسی بررسی شد و ناحیه آسیب مغزی باتوجه به تصاویر MRI و سی تی اسکن توسط متخصص مغز و اعصاب مشخص شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS26 توصیف شدند. یافته ها: از میان 123 نمونه تحت مطالعه 70 بیمار (56/9 درصد) با میانگین سنی 68/16 سال و توزیع جنسیتی 41 مرد و 29 زن دچار آفازی بودند. لوب های فرونتال (25/7 درصد) و تمپورال (25/7 درصد) شایع ترین نواحی آسیب دیده مغزی بودند. استنتاج: آسیب لوب فرونتال و نواحی اطراف آن با بروز زبان پریشی ناروان و آسیب لوب تمپورال و نواحی اطراف آن با بروز زبان پریشی روان مرتبط است.

زمینه و هدف: زبان پریشی ناروان یکی از بدترین انواع زبان پریشی است که نیازمند درمان می باشد. در سایر مطالعات با استفاده از روش RET کارتهای تصویر افعال به عنوان محرک استفاده می شده است. در این مطالعه روش درمانی تمرین ارتقای پاسخ (RET) با استفاده از ویدیوکلیپ به عنوان محرک کلامی با هدف افزایش محتوای گفتاراستفاده شد. معرفی مورد: بیمار 45 ساله با شکایت عدم توانایی در صحبت کردن در پی جراحی تومور مغزی بود. نتایج آزمونهای شناختی در این بیمار طبیعی بود. اما نتایج آزمون زبان پریشی فارسی نشان دهنده وجود زبان پریشی شدید بروکا بود. هم چنین دیزآرتری و آپراکسی در این بیمار وجود نداشت. نتیجه گیری: برای بیمار جلسات یک ساعته و سه روز در هفته برنامه ریزی شد. پس از 4 جلسه، محتوای گفته های بیمار به بیش از 2 برابر افزایش یافت.

در این مقاله نقش شفافیت معنایی در پردازش اسامی ساده و اسامی مرکب غیرفعلی متشکل از سازه های «اسم+ اسم» که پربسامدترین اسامی مرکب در زبان فارسی هستند، در دو بیمار زبان پریش بروکا و دو بیمار زبان پریش ترانس کرتیکال حرکتی از طریق آزمون های «نامیدن در مواجهه» و «تکرار» مورد بررسی قرار می گیرد. مقایسه عملکرد بیماران زبان پریش بروکا و ترانس کرتیکال حرکتی نشان می دهد که بیماران ترانس کرتیکال حرکتی کنش بهتری در هر دو تکلیف نامیدن و تکرار داشتند، در حالی که برای هر دو گروه از بیماران، نامیدن مشکل تر از تکرار بود که موید گسستگی و سازمان یابی مستقل این دو فرایند در مغز می باشد. به لحاظ شفافیت معنایی، اسامی شفاف، بیشترین و اسامی نیم شفاف کمترین خطا را نشان دادند که تاییدی بر پردازش راحت تر اسامی نیم شفاف است. تحلیل داده ها موید آن است که پردازش فرایند های نامیدن و تکرار اسامی مرکب از طریق مسیر دوگانه (کلی و تجزیه ای) صورت می گیرد، اما در فرایند نامیدن، مسیرکلی و در فرایند تکرار مسیرتجزیه ای، رویکرد های غالب بوده اند. تحلیل خطاها نشان می دهد که پردازش اسامی ساده از طریق مسیر کلی صورت می گیرد. علاوه بر این، تحلیل کنش بیماران زبان پریش ناروان فارسی زبان تاییدی است بر اینکه شفافیت معنایی نقشی در پردازش اسامی مرکب غیرفعلی در این بیماران ندارد.

هدف: هدف این مطالعه بررسی آزمون های غربالگری زبان پریشی موجود به زبان فارسی است که می توانند مورد استفاده آسیب شناسان گفتار و زبان و محقیقن این حوزه قرار گیرند. روش: ابتدا در بانک های اطلاعاتی فارسی شامل نشریات فارسی (SID)، بانک اطلاعات نشریات کشور (Magiran) و مقالات علوم پزشکی ایران (IranMedex) جستجو انجام شده و سپس آزمون های غربالگری زبان پریشی به زبان فارسی جمع آوری شدند و مورد بررسی قرار گرفتند. این ابزارها از نظر مختصات روانسنجی و ویژگی های ماهیتی مانند زمان اجرا و تعداد زیرآزمون ها مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: در نتیجه این مطالعه 5 آزمون تا این زمان یافت شدند که مورد بررسی قرار گرفتند. از این میان آزمون های Persian Aphasia Rapid Test و Persian Language Screening Test کمترین زمان اجرا را داشتند. آزمون Persian Mississippi Aphasia Screening Test دارای بیشترین خرده آزمون بوده و بیشترین تعداد روایی در آزمون Persian Western Aphasia Battery مورد بررسی قرار گرفته است. نتیجه گیری: با توجه به شیوع بالای اختلال زبان پریشی و همچنین احتمال زیاد بروز آسیب های ایجاد کننده این اختلال و همچنین عدم وجود منبعی مشخص برای بررسی ابزارهای مورد نیاز جهت ارزیابی، نتایج این مطالعه می تواند در آشناسازی متخصصین حوزه گفتار و زبان با ابزارهای موجود و روا و پایا شده، مفید واقع گردد.

هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی این فرضیه است که آیا حوزه توانایی های زبانی در ذهن مستقل و مجزا از سایر توانایی های شناختی است و یا بین توانایی های زبانی و توانایی های شناختی غیرزبانی ارتباط وجود دارد. بدین منظور، ارتباط میان توانایی درک نحوی و توانایی پردازش توالی های شناختی در بیماران مبتلا به زبان پریشی بروکا اندازه گیری شد.روش: این پژوهش از نوع توصیفی –  مقایسه ای بود. ده بیمار زبان پریش بروکا از مراکز گفتاردرمانی دولتی تهران به صورت هدفمند انتخاب شدند و دو آزمون درک نحوی کاپلان و پردازش توالی های شناختی للکوف در مورد آنها اجرا و نتایج دو آزمون مقایسه شد.یافته ها: نتایج نشان دادند که بین توانایی درک بعضی از ساخت های نحوی و توانایی پردازش توالی های شناختی این افراد ارتباط مستقیم وجود دارد (ضریب همبستگی= 0.50). ناتوانی زبان پریشان بروکا در انتساب درست نقشهای معنایی، به اختلال شناختی کلی تری مربوط می شود که ناشی از ضایعه ساختهای عصبی مشترک در پردازش درک زبانی و توالی شناختی است.نتیجه گیری: برخلاف نظریه حوزه ای بودن زبان، توانایی های زبانی انسان را نمیتوان به یک قوه مستقل در ذهن محدود کرد و باید پذیرفت که توانایی های زبانی و مهارت های شناختی غیرزبانی در تعامل با یکدیگرند.

مقدمه: حافظه فعال یک ظرفیت روانی است که پردازش و درک عناصر زبانی را ممکن می‏سازد. تاکنون پژوهشهای زیادی کاهش یا نقص مکانیزم‏های حافظه و به ویژه حافظه فعال را در اثر ضایعه مغزی نشان داده‏اند. در پژوهش حاضر، سعی شد ظرفیت حافظه فعال گروهی از بیماران با ضایعه مغزی نیمکره چپ با افراد عادی بزرگسال مقایسه شود. مواد و روشها: در تحقیق حاضر، تعداد ده نفر بیمار زبان پریش و ده نفر افراد عادی که از نظر سن، جنسیت و میزان تحصیلات با بیماران همتا شده بودند، به لحاظ حافظه فعال مورد مقایسه قرار گرفتند. دو نوع تکلیف مختلف در این تحقیق مورد استفاده قرار گرفت. تکلیف اول که شامل کارتهای نوشتاری بود، وجه بینایی ـ شنیداری حافظه فعال را مورد سنجش قرار می‏داد. تکلیف دوم که شامل یک صفحه با چراغهای دیود پراکنده در آن بود، حافظه فعال بینایی ـ فضایی را ارزیابی می‏کرد.نتایج: نتایج نشان داد که در هر نوع تکلیف، زمانی که تعداد عناصر بازیابی افزایش می‏یافت تفاوت بین عملکرد بیماران زبان پریش و افراد عادی، معنی‏دار و به نفع افراد عادی بود.نتیجه‏گیری: با توجه به آنکه حافظه فعال، واسطه موقت نگه‏داری و پردازش در فرآیند‏های پیچیده‏ای همچون درک زبان می‏باشد، هرگونه نقص و کاهش در آن باید مورد تشخیص قرار گرفته و در برنامه‏ریزیهای درمانی برای بیماران آسیب دیده مغزی مانند بیماران زبان پریش در نظر گرفته شود همچنین نتایج تحقیق حاضر، مؤید افت شدید حافظه فعال در بیماران زبان پریش است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.